Er woonde in Praag, in 1968, een jonge arts genaamd Tomas...
Kleed je uit. - Wat?
Ik zei: 'Kleed je uit.'
Maar je hebt gisteravond alles al gezien.
Maar ik moet even iets bekijken.
Heel even maar.
De schoft. - Hoe flikt ie het?
Een, twee...
drie.
Maar de vrouw die hem het best begreep, was Sabina...
Ik moet gaan.
Blijf je nooit bij de vrouw slapen?
Nooit.
En als er een vrouw bij jou thuis is?
Dan veins ik slapeloosheid.
Of wat dan ook.
Bovendien heb ik een erg smal bed.
Bent u bang voor vrouwen, dokter?
Natuurlijk.
Ik ben echt dol op je, Tomas. Je bent het tegenovergestelde van kitsch.
In het koninkrijk van de kitsch...
zou jij een monster zijn.
Wacht nog even. - Sabina, ik moet gaan.
Nee, wacht even.
Wat ben ik nu?
Een monster.
Tomas moest naar een kuuroord om te opereren...
Kamer zes.
Daar gaan we.
Cognac.
Mag het op m'n kamerrekening? - Natuurlijk.
Wat grappig.
U zit op kamer zes. - Nou en?
En mijn werk zit er om zes uur op.
En om zes uur moet ik weer in Praag zijn.
Om ongeveer zes uur.
Ik ben zo terug.
Wacht.
Weet je, dit is mijn bank. - Jouw bank?
Ja, ik ga elk dag op deze bank zitten lezen.
Grappig, hè?
Ja.
Wat lees je? - Anna Karenina van Tolstoy.
Ja, die Anna Karenina.
Ik was wel eerder gekomen, maar m'n moeder...
Woon je bij je moeder?
Ik ben uitgecheckt uit m'n kamer. - Ga je weg?
Ja, het wordt al laat.
Ik kwam alleen om te opereren.
Een collega zou komen...
maar hij blesseerde zich.
Misschien kom ik ooit terug.
Waarom zou je terugkomen? Het is hier zo saai.
Niemand leest iets. Niemand discussieert ergens over.
Weet je wat ik bedoel?
Ja.
Leuk je te hebben ontmoet. Tot ziens.
Ben je alleen op zoek naar plezier?
Of is iedere vrouw een nieuw land...
waarvan je de geheimen wilt ontdekken?
Wil je weten wat ze zal zeggen als ze vrijt?
Of hoe ze zal glimlachen?
Hoe ze zal fluisteren...
kreunen, schreeuwen...
Of de allerkleinste...
onvoorstelbare details.
Kleinigheden waardoor de ene vrouw...
totaal verschilt van de andere.
Wat is mijn detail, dokter?
Je hoed, Sabina.
De hoed...
is van m'n grootvaders grootvader geweest.
Hij leefde heel erg lang geleden.
Erg lang geleden.
Waar kijk je naar?
Je ogen.
Hallo.
Zo, je bent dus in Praag.
Ik ben net aangekomen.
Ik kom vrienden opzoeken en iets regelen.
Ik zoek ander werk.
Waarom kom je niet binnen? - Ben je alleen?
Kleed je uit.
Pardon.
Ik heb vast kougevat in de trein.
Laat ik maar even naar je kijken. Kom hier.
Heb ik koude handen?
Ik kan niet tegen kietelen. - Doet het hier pijn?
Kijk omhoog. Omlaag.
Naar links.
Naar rechts.
Maak je geen zorgen.
Ik ben dokter.
lets hoger.
Zo, ja.
lnademen.
Opnieuw.
Hoesten.
Prima.
En omhoog.
Alles ziet er prima uit.
Prima.
Doe je mond open.
Tong.
Genève heeft gebeld. Ze willen je daar nog steeds hebben.
Waarom zou ik naar Genève gaan? Het is hier prima.
Dat hoop ik maar.
Zouden de Russen hier niet ingrijpen? Denk maar aan Hongarije.
Nee. De wereld zou het niet toestaan.
Bovendien hebben wij socialisme met een menselijk gezicht.
Wie kan daartegen zijn?
M'n patiënt is hier. - Welke? Varkens worden niet toegelaten.
Hij moest in de truck wachten. - We maken wel een uitzondering.
Dag, dokter. U bent niet boos omdat ik Mefisto heb meegenomen?
Een cadeautje voor u. - Geweldig. Dank je.
En, Pavel.
De operatie was een maand geleden? - Ja.
Nog pijn? - Nee.
Duizeligheid? Hoofdpijn? - Nee.
Mooi. Je mag terug naar je boerderij.
Alleen het stuk schedel moet nog vervangen worden.
Hoe laat kan ik je vanavond verwachten?
Sorry, ik kan vanavond niet komen.
Jammer.
Morgenmiddag?
Morgenavond.
Dus de geruchten zijn waar. Er is iemand bij je ingetrokken.
Nee. - Ik heb m'n spionnen.
Tot ziens, dokter.
Hij is hier niet.
Je bent vast zonder sok gekomen.
Hoe kan dat nou? Ik draag toch niet maar één sok?
Je bent de laatste tijd erg afwezig. Altijd gehaast.
Je kijkt altijd op je horloge.
Ik leen je wel een van m'n kousen.
Moet ik dit aandoen? - Het is koud buiten, dokter.
Je denkt dat ik met iets doms bezig ben.
Misschien. Hoe kan ik dat weten?
Waar hebben we het over?
Tereza.
Als ik twee levens had...
kon ik haar in het ene leven bij me laten wonen...
en in het andere eruit gooien.
Dan zou ik gaan vergelijken en zien wat de beste optie was.
Maar we leven maar eenmaal.
Het leven is zo licht.
Als een contour, onmogelijk...
om in te vullen of te corrigeren.
Of te verbeteren.
Het is beangstigend.
Luister, Sabina, ze zoekt iets te doen hier in Praag, en ik...
Je wilt dat ik... haar help?
Ze heeft geen opleiding, maar ze maakt mooie foto's.
Ik vroeg me af of jij...
Je bedoelt...
je wilt dat ik jou help.
Kom binnen, Tereza.
Laten we theedrinken. - Ja. Zet jij hem maar.
Ja, natuurlijk.
Het is hier een rotzooi.
Ik probeer me altijd niet te veel te hechten aan een plek...
aan voorwerpen...
of aan mensen.
Tereza, kom eens mee.
Ik wil je wat foto's laten zien.
Ken je Man Ray? - Nee.
Ik vind...
Ik vind deze erg mooi.
Dit is Lee Miller.
Ze is zo...
Ze is zo mooi.
Tomas zegt dat jij fotografe bent.
Er valt op straat zoveel te fotograferen.
Ik kan je helpen met de publicatie van je foto's.
Prachtige foto's.
Ze probeerden iets anders uit.
Ze zochten naar een nieuwe schoonheid.
Ja.
lets hogers.
Hier is m'n thee.
Wat is er? Tereza?
Ik heb gedroomd.
Ik was bij haar.
Bij Sabina. In haar studio.
En jij was met haar aan het vrijen.
In haar grote bed.
Ik moest van jou tegen de muur staan...
en mocht me niet verroeren.
Ik moest van jou toekijken.
En het toekijken deed me zo'n pijn...
dat ik naalden onder m'n nagels ging steken...
om de pijn in m'n hart te stoppen.
Het deed zo'n pijn.
Waarom deed je me dat aan?
Het was maar een droom.
Probeer te slapen.
Dat kan ik niet. - Jawel. Kom hier.
Ik kan niet slapen.
Jawel. Kom maar in m'n armen slapen.
Als een vogeltje.
Als een bezem tussen andere bezems...
in een bezemkast.
Als een papegaaitje.
Als een fluitje.
Als een liedje.
Als een lied gezongen door een bos...
in een bos...
duizend jaar geleden.
Kijk. Tereza's foto's zijn er.
Twee hele bladzijden. - Dank je, Sabina.
Gefeliciteerd. Ze zijn geweldig.
Tereza, m'n collega Jiri, en dit is onze hoofdchirurg.
Hallo. - Aangenaam.
Prachtig.
Hier heb je echt een nieuw elan getroffen.
Je ziet hoe alles verandert.
Niet alles. Kijk daar maar.
Onze kameraden met de Russen.
Sommigen veranderen nooit.
Sommigen blijven schurken.
Hoe weet je dat?
Ik vraag mezelf altijd af: 'Zie je het aan iemands gezicht?
'Kunnen we aan iemands gezicht zien of hij een schurk is of niet?'
Laten we ze eens bekijken.
Schurk.
Geen twijfel. - Absoluut.
We hebben jullie door. Schurken.
Wat zeggen jullie van Tomas?
Absoluut een schurk. - Waarom?
Waarom? Ligt het aan z'n mond?
Z'n sluwe ogen?
Nee, het zit goed verborgen in z'n hersens.
Die dingen zitten in al onze hersens verborgen.
Waar zit dan het verschil in? - Misschien in één-miljoenste deeltje.
Misschien is er geen verschil.
Deze mannen weten niet eens of ze schurken zijn of niet.
Meen je dat?
Meer dan 100.000 mensen...
werden opgepakt, gemarteld en geëxecuteerd onder hun regime.
En nu roepen deze mannen...
dat ze niets hebben geweten.
Dat ze zijn misleid of gemanipuleerd.
Dat ze onschuldig waren.
Niet onschuldig, maar...
niet op de hoogte, misschien.
Hou op, ze moeten hebben geweten wat ze deden.
Anders is het ondenkbaar.
Het geeft niet of ze het wisten of niet.
Ik heb aan Oedipus gedacht. - Brave koning Oedipus.
Is naar bed gaan met je moeder hetzelfde soort misdaad?
Toen Oedipus besefte dat hij z'n vader had vermoord...
zonder te weten dat het z'n vader was...
en hij met z'n moeder naar bed ging...
en dat door zijn misdaden zijn stad door plagen werd geteisterd...
kon hij niet aanzien wat hij had aangericht.
Hij rukte z'n eigen ogen uit en vertrok.
Hij voelde zich niet onschuldig.
Hij vond dat hij zichzelf moest straffen.
Maar onze leiders, anders dan Oedipus...
vonden zichzelf wel onschuldig.
En toen de wreedheden...
van het Stalintijdperk bekend werden...
riepen ze: 'We wisten niet wat er gaande was.
'Ons geweten is zuiver.'
Maar het verschil is...
Het belangrijke verschil is...
dat zij aan de macht bleven.
En ze hadden hun ogen eruit moeten rukken.
Ik beweer alleen dat sinds Oedipus de moraal is veranderd.
Kom op.
Waarom schrijf je het niet op? - Ik ben geen schrijver.
Het wordt vast uitgegeven. Al onze politieke toestanden zitten erin.
Politiek kan me niet zoveel schelen.
Wat kan je wel schelen?
Zit iets je dwars? - Nee, waarom?
Wat is er mis? - Niets. Nee...
Toen ik je met een andere man zag dansen...
dacht ik: 'Hij zou haar minnaar kunnen zijn.'
Je bent jaloers.
Ik ben niet jaloers. - Wel waar.
Je bent jaloers. - Dat ben ik niet, Tereza.
Hij is jaloers. - Dat is hij niet. Wie is hij?
Hij is jaloers. - Ik ben niet jaloers.
Hij is jaloers. - Wat jij wilt, Tereza.
Je bent jaloers. - Niet waar.
Dat ben je wel. - Niet waar.
Wel waar. - Laat los.
Ik laat niet los. Je bent jaloers.
Niet waar. - Wel waar.
Nee.
Wil je met me trouwen? - Wat? Nee.
Nee. - Ja.
Ja?
Wil jij m'n getuige zijn? - Natuurlijk.
Ik moet voor Mefisto een zwarte das kopen.
Hoor je dat, Mefisto? Een zwarte das.
Lief verloofd paar, ik verwelkom jullie...
uit het allerdiepst van m'n hart...
op deze zeer bijzondere dag...
waarop jullie uit vrije wil besloten om voor de wet...
man en vrouw te worden.
Jullie zullen beiden weten dat het jullie plicht is...
om elkaar te ondersteunen...
en ik weet zeker dat jullie beiden jullie eigen medische dossier kennen.
Ik moet jullie dit vertellen:
Het leven is geen wandeling door een zonnig weiland.
Het leven is geen wandeling door een zonnig weiland...
en het leven is geen wandeling door een rozentuin.
Ons socialistische land...
heeft veel voor jullie gedaan.
De beurt is nu aan jullie.
Breng ik jullie aan het lachen? - Nee.
Lachen jullie me uit?
Het spijt me.
Ik ga niet verder.
Is in dit land niets heilig meer?
Als jullie niet serieus kunnen zijn, verdienen jullie 't niet om te trouwen.
Laten we er een nemen.
Hij zal ons gelukkig maken.
Kies er maar een.
Deze.
Daar heb je m'n neef van het platteland.
Laten we hem Tolstoy noemen.
Toen ik je de eerste keer ontmoette, las je Tolstoy.
Tolstoy kan niet, het is een meisje.
Het is een meisje. Anna Karenina dan?
Hij lijkt helemaal niet op Anna Karenina. Het is een mannengezicht.
Hij lijkt meer op Anna's echtgenoot.
Laten we haar Karenin noemen.
Karenin. - Kom, Karenin. We gaan naar huis.
Ik vind het prachtig.
Koning Oedipus.
Het is een erg goed idee.
En met die veranderingen kunnen we het volgende week uitgeven.
Eva, wil je dit uittypen?
Tegenwoordig kunnen we zoiets uitgeven.
Dat is fantastisch.
Moet je nagaan.
Volledige rehabilitatie van de mensen die werden vervolgd.
Volledige vrijheid van meningsuiting, van de pers.
Onafhankelijkheid van de Russen. Meer wilden we niet.
En denk je dat de Russen ons dat toestaan?
Wat kunnen ze doen?
Helemaal niets, dokter.
Ga door met schrijven. - Dank je, maar chirurgie is makkelijker.
Breng me naar hen toe.
Je bent wakker.
Neem me naar hen mee. - Naar wie?
Die andere vrouwen.
Neem me naar hen mee als je met hen vrijt.
Ik zal ze voor je uitkleden.
Dat doe ik graag.
Heus.
Ik zal ze in bad doen en naar jou toebrengen.
Ik zal alles doen wat jij wilt.
De lichamen van andere vrouwen zullen onze speeltjes zijn.
Tereza, waar heb je het over?
Ik weet dat je naar andere vrouwen toegaat.
Dat kun je niet voor me verbergen.
Ik probeer mezelf voor te houden:
'Het stelt niets voor.
'Het is onbelangrijk.
'Hij gaat gewoon vreemd. Hij kan het niet weerstaan.
'Maar ik weet dat hij van me houdt. Dat weet ik zeker.
'Hij houdt van me.'
Maar ik kan er niet tegen.
Ik heb het geprobeerd. Het gaat gewoon niet.
Neem me naar hen mee. Laat me niet alleen.
Rustig maar.
Hou op met praten. Probeer te slapen. Je hebt slaap nodig.
Ik wil niet slapen.
Ik weet dat je genoeg van me hebt.
Dat weet ik.
Ik kan het in je ogen zien.
Hallo. Ja.
Wat?
Ze komen eraan.
Tereza, blijf daar. Karenin.
Tomas.
Ik ga naar Zwitserland. - Waar?
Naar Genève.
Succes.
- Wees voorzichtig.
Waar komen jullie vandaan? - Nederland.
Mooi. Neem deze mee.
Laat ze publiceren, alsjeblieft.
Bent u gek geworden?
Beseffen jullie niet dat we van jullie houden?
Dat we altijd van jullie hebben gehouden?
Dat we kwamen om jullie te beschermen?
Te beschermen?
Waarvoor?
Heeft u uw foto's aan buitenlanders gegeven?
Ja.
Beseft u dat u daarvoor de kogel kunt krijgen?
Aan de hand van onze foto's identificeren ze mensen.
Is die camera van u? - Nee.
Hij is wel van u. Wie is die man?
Wie is die man?
Nooit eerder gezien.
Die bent u. - Nee.
Ik weet het zeker. - Absoluut niet.
Die bent u.
Nee.
RUSSEN PAKKEN DUBCEK UlTWlSSELlNG MlTRAlLLEURVUUR
TSJECHEN WElGEREN lNFORMATlE
Nee.
Succes. - U ook.
De invasie van ons land...
vormt een duidelijke daad van agressie...
tegen een onafhankelijk land.
Ons Tsjechische volk had het recht en de plicht...
om tegen de aanvaller te vechten.
Mensen die de moed niet hebben...
om te vechten met wapens in hun handen, verdienen geen vrijheid.
Waarom bent u dan geëmigreerd? Ga terug en vecht.
U kunt hier makkelijk beweren dat anderen moeten vechten.
Ooit wordt aan iedereen gevraagd:
'Wat deed u tegen het communistische bewind?'
Neem me niet kwalijk.
Neem me niet kwalijk, ik wilde u iets vragen.
Wat dan? - Waarom deed u dat daar binnen?
Waarom wilt u dat weten?
Wie bent u? - Ik heet Franz.
Ik kwam als toehoorder naar die bijeenkomst.
Ik ben niet van de politie. Ik ben professor aan de universiteit.
Ik heb niets gemeen met die mensen.
Het enige wat hen bindt...
zijn de mislukkingen en de verwijten aan elkaar.
Ballingschap is zwaar.
De mensen voelen zich in de steek gelaten en onbegrepen.
Ze voelen zich verloren en eenzaam.
Uw land is bezet. Laat dat u onverschillig?
Ik kan niet tegen wijzende vingers en opgeheven vuisten.
Wat wilt u dan doen?
Ik wil lunchen. Ik heb honger.
Toen ik in Parijs studeerde...
hield ik van demonstraties, optochten, menigten, geschreeuw.
Ik wilde er graag bijhoren.
Ik zag de hele wereld als één grote mars...
steeds verder richting een betere wereld.
Ik ook. Ik marcheerde elk jaar. - Echt waar?
Ja, maar ik moest marcheren.
Iedereen moest dat.
De 1-meiparade, alle meisjes hetzelfde gekleed.
Iedereen glimlachte, iedereen gooide bloemen.
Ik kon nooit in de pas blijven.
De meisjes achter me trapten expres op m'n hakken.
Wat er met jouw land is gebeurd, is een tragedie.
Vind je dat? - Natuurlijk.
Er was hoop. Die hebben ze vermoord.
Je gaat toch niet saai worden?
Ober?
Kunt u dat lawaai afzetten? - Lawaai?
Ja. Wat u muziek noemt.
Ik moet het de manager vragen.
Muziek verandert overal in lawaai.
Kijk. Deze plastic bloemen...
Ze staan zelfs in het water.
En kijk eens naar buiten.
Die gebouwen...
de verlelijking van de wereld.
Schoonheid vinden we alleen op de plek...
die door haar vervolgers over het hoofd werd gezien.
Het gebeurt over de hele wereld...
en ik heb er een hekel aan.
Is er iets mis? - Mis? Nee.
Alles is prima.
Alleen dat lawaai. Kunt u het afzetten?
Het klinkt als vies water.
Het spijt me, meneer.
De andere gasten houden wel van dit lawaai.
Hoe kunnen ze eten en naar shit luisteren?
In dat geval...
zoeken we een gelegenheid met een betere smaak.
Dank u.
Je vond het toch niet erg om daar te vertrekken?
lntegendeel. Ik vertrek graag ergens.
Ik vertrek graag.
Ik hoop dat jij je niet verveelt.
Absoluut niet.
Maar ik moet over een uur met de trein. Ik geef morgen een lezing in Turijn.
Reis je met de trein? - Altijd.
Ik ben gek op treinen. Ze zijn zo erotisch.
Mijn vrouw heeft trouwens een galerie.
Misschien kan ze je helpen.
Ben je getrouwd?
Ja.
Kijk uit.
Voorzichtig.
Nou, welkom in Genève.
Dat is goed werk. Maar het is te laat.
Russen in Praag... We hebben deze al overal gezien.
De gebeurtenissen zijn al te lang geleden. Het is voorbij.
Maar daar is nog niets voorbij.
Iedereen eist nog steeds dat de Russen vertrekken.
In het hele land wordt gestaakt en geprotesteerd.
Maar dat kan hier niemand meer iets schelen.
Hier is het artikel over de nudisten in Frankrijk.
Dank je.
Wacht, kijk even.
Prachtige foto's van Praag.
Jammer dat we ze nu pas krijgen.
Dit zijn mijn foto's. Ze hebben natuurlijk niets te maken met die van jou.
Niet waar. Ze zijn hetzelfde.
Er is niets mis met het menselijk lichaam. Het is normaal.
En alles wat normaal is, is mooi.
Je hebt een geweldig gevoel voor het vrouwelijke lichaam.
Die uitdagende houdingen.
Je zou een topmodefotografe zijn. Je zou met een model moeten werken.
Een map moeten maken voor de bureaus.
Maar voor nu kan ik je introduceren bij onze tuinredactie.
Natuurlijk.
Ze hebben altijd foto's nodig van cactussen, rozen en zo.
Cactussen?
Nee. U bent echt te aardig.
Maar ik zou nog liever serveerster worden of thuiszitten.
Maar is thuiszitten bevredigend?
Wat moet ik doen?
Naakte vrouwen fotograferen?
Waarom wil iedereen foto's van naakte vrouwen zien?
Zijn die zo interessant?
Tot straks.
Werk je vanmiddag? - Ja, ik kom laat thuis.
Red je het?
Ik denk het wel.
Mooi.
Ga over twee dagen met me mee naar Amsterdam.
Ik heb Amsterdam al gezien. - O, ja?
Een vriend stuurde me ooit een briefkaart daarvandaan.
Hij hangt boven m'n wc. Heb je die niet gezien?
Zeg, Franz...
waarom moet je me steeds naar een andere stad meenemen?
Waarom wil je nooit in Genève met me naar bed?
Dat heb ik je gezegd. - Zeg het nog eens.
Omdat ik dan niet thuis met m'n vrouw naar bed kan.
Je kunt niet op dezelfde dag van het ene bed in het andere?
Juist. - Waarom niet?
Dat vind ik vernederend voor m'n vrouw...
voor mezelf, en voor jou.
Dat lijkt misschien belachelijk, maar zo zit dat.
Ik moet gaan.
Zeg dat je meegaat.
Ik ga mee.
Fijn om je te zien.
Hoe gaat het?
Goed.
Het gaat goed.
Is Tereza meegekomen? - Natuurlijk.
Mooi. Hoe gaat het met haar?
Gaat wel. Ze is oké.
Ze zoekt werk.
Mooi. Ik wil haar graag een keer zien.
Natuurlijk. En hoe is het met jou?
Met mij gaat het goed.
Mooi.
Ik heb een andere man ontmoet.
De beste man die ik ooit heb ontmoet.
Hij is intelligent, knap, aardig...
En hij is gek op me. - Mooi.
En hij is getrouwd. - Mooi.
Er is maar één ding:
Hij houdt niet van m'n hoed.
Je hoed.
Door jouw hoed krijg ik zin om te huilen.
Ik bel je wel.
Ik zie je gauw.
Naakte vrouwen.
Ja?
Jij bent het.
Ja.
Wat?
Een vrouw raadde me aan om...
naaktfoto's te maken. - Naaktfoto's?
Ja, naaktfoto's.
Voor zoiets kunnen we beter eerst iets drinken.
Pak de glazen.
Hoe gaat 't met Tomas?
Goed.
Heb je hem niet gezien? - Nee.
Kijk me aan.
Kijk omhoog.
Kleed je uit.
Wat?
Nu is het mijn beurt.
Ik ben niet graag naakt.
Kleed je uit.
Wacht.
Nee.
Kijk me aan, Tereza.
Tereza, dit is Franz.
Ze is een vriendin van me uit Praag. Nog een gekke meid.
Ze poseert voor me.
Of ik voor haar of zo.
Ik ben bij haar weg.
Wat?
Ik ben bij m'n vrouw weg.
Wat zei ze?
'Vergeet je smoking niet.'
Ze hielp me zelfs met inpakken. We zijn nog vrienden, geloof ik.
Ik moet thuis nog wat spullen ophalen...
m'n boeken, m'n smoking...
En ik wil zien of ze in orde is. We hebben geen ruzie gemaakt.
Dit wil jij ook.
We moeten in een glazen huis leven zonder geheimen.
We moeten in waarheid leven, niet meer in leugens.
Sabina, mag ik een tijdje bij je intrekken?
Als het niet ongelegen komt.
Totdat ik m'n draai vind.
Als het mag...
kom ik morgen wel terug.
En...
O, god.
Tot ziens, Tereza. Ik zie je vast nog wel eens.
Luister, Tereza...
Je moet nu weggaan.
Ik heb dingen te doen.
Misschien had ik moeten blijven...
en stoppen met rennen...
en stoppen met vertrekken.
Franz was zo'n aardige man.
Wat ga je nu doen?
Vertrekken.
Ik weet het niet. Ik ga naar...
Parijs, misschien.
Of naar Amerika.
Kom bij mij.
Wil jij Amerika zien?
Ooit.
Misschien zie ik je voor de laatste keer.
Misschien.
Karenin.
Tomas, ik weet dat ikjou zou moeten helpen.
Maar ik kan het niet.
Ik help je niet, ik ben een blok aan je been.
Het leven valt mij erg zwaar...
en jou zo licht.
Ik kan deze lichtheid, deze vrijheid niet aan.
Ik ben niet sterk genoeg.
In Praag had ikje alleen om je liefde nodig.
In Zwitserland...
was ik totaal van je afhankelijk.
Wat als je me zou hebben verlaten?
Ik ben zwak.
Ik keer terug naar het land van de zwakken.
Vaarwel.
Sorry, maar ik heb Karenin meegenomen.
En uw camera.
Cognac?
Alles goed?
Ja, prima.
En Karenin?
Ook prima.
Wat ga je hier doen?
Ik vind wel iets.
Het is echt vreselijk dat ik dit moet doen.
Weet je het stuk nog...
dat je over koning Oedipus schreef?.
Hoe de communistische leiders hun ogen zouden moeten uitrukken?
Ja, dat was ik bijna vergeten.
Zij niet.
Ze hebben dit briefje opgesteld, een soort herroeping.
Je zegt gewoon dat je het mis had, dat je het niet begrepen had.
Je tekent. Dat is alles.
Begrijp het niet verkeerd.
Ze vragen niet om een openbare uitspraak.
Het zijn gewoon voorzichtige bureaucraten.
Ze hebben me bezworen dat ze niets zullen publiceren.
Ik heb je nodig, Tomas.
Ik hoop dat ik je kan behouden.
Je bent geen schrijver, journalist of redder van het land.
Je bent arts, wetenschapper.
Is dit stuk zo enorm belangrijk voor je?
Totaal niet.
Dag, Tomas. - Dag.
Tomas. - Hallo, Jiri.
Fijn om je terug te zien. Hoe is het?
Goed. En met jou? - Dank je. Goed.
En onderteken je...
dat ding?
Welk ding?
Je... herroeping.
Wat weet jij daarover?
Heb je hem gelezen? - Nee.
Maar je weet hoe dingen gaan.
Wie heeft jou verteld dat ik erin heb toegestemd?
Tot ziens.
Ik denk dat velen die brieven hebben ondertekend.
Ze worden in het archief gedaan.
Ze weten dat ze zo kunnen worden gepubliceerd...
dus houden ze hun mond, zie je?
Ze kunnen niets meer zeggen.
Ze accepteren alles.
Lafheid wordt langzaam een levensgewoonte.
Ja, ik heb het gevoel dat iedereen me graag ziet tekenen.
Niet iedereen.
Iedereen behalve ik.
En, wat kan ik voor u doen?
U kunt niets voor me doen, dokter.
Ik ben van het ministerie van Binnenlandse Zaken.
Het hele ministerie vindt het jammer dat u hier zit.
U bent een van onze beste hersenchirurgen.
En onder ons, ik weet niet of ik dit moeten zeggen...
zijn we het niet allemaal eens met de drastische aanpak...
waardoor onze topspecialisten uit hun posities verdwijnen.
Dat valt alleen maar te betreuren.
Mag ik? - Gaat uw gang.
U had een uitstekende positie in Genève, en u kwam terug.
Dat waarderen we heel erg.
Maar uw plek is aan de operatietafel.
Daar ben ik het totaal mee eens. - Net als iedereen.
Zeg me dan eens, dokter...
vindt u dan echt dat communisten hun eigen ogen eruit moeten rukken?
U, die zoveel mensen heeft genezen? - Zo bedoelde ik het niet.
Maar zo heeft iedereen het opgevat. Zeer betreurenswaardig.
Hoe kunt u de mensen laten denken dat u, een dokter...
mensen wilt beroven van hun recht om te zien?
Bracht iemand u op het idee om dit stuk te schrijven?
Nee, niemand.
Kende u de uitgevers? - Nee.
Heeft u ze nooit gesproken?
Eén keer. Ik moest langskomen. - Waarom?
Om over het stuk te praten.
Met wie heeft u gesproken? - Een van de redacteuren.
Hoe heette hij?
Dat weet ik niet meer.
Geen idee.
Hoe zag hij eruit?
Dat weet ik niet meer.
De waarheid, dokter.
Hij was lang...
met kort blond haar.
Een beetje gebogen?
Mogelijk.
En hoe reageerde hij?
Wat zei hij precies?
Ik moest een paar dingen veranderen.
U bent misschien wel...
gemanipuleerd, dokter.
Gebruikt, of u dat wilde of niet.
Uw stuk heeft bijgedragen tot de anticommunistische hysterie.
Niemand verlangt van een dokter politiek inzicht.
We kunnen natuurlijk niet toestaan...
dat een politiek verdacht man...
hersens opereert.
We hebben hier een andere verklaring.
Ik raad u aan om te tekenen.
'Deze tijdelijke dwaling...
'als gevolg van slechte invloeden van zogenaamde intellectuelen...
'trekt op geen enkele manier mijn trouw aan de communistische partij in twijfel...
'noch mijn bewondering voor de Sovjet-Unie.'
Dit is natuurlijk maar een voorstel, een eerste concept.
Mocht u iets willen veranderen...
Het is tenslotte uw verklaring.
Het is een papiertje voor in hun archief. Meer niet.
Alleen voor het geval dat iemand hun verwijt dat u hier mag werken.
Goedenavond, Excellentie.
Waarom noemen ze hem Excellentie?
Hij is ambassadeur in Wenen geweest.
Geef me een cognac.
Ben je 18? - Ja.
Mag ik je identiteitsbewijs zien?
Dronken.
Geef me een borrel.
Goed.
Je hebt prachtige benen.
Ik heb op straat naar je gekeken.
Blijf. Ik wil naar je kijken.
Ik hou van je.
Mevrouw.
U weet dat u minderjarigen geen alcohol mag schenken.
Dat was frisdrank.
Denkt u dat ik niet heb gezien wat u in z'n frisdrank deed?
Waar heeft u het over?
Ik hou u al een tijdje in de gaten.
Wees dan blij dat u naar een mooie vrouw kijkt en houdt uw mond dicht.
Houdt u erbuiten.
Wat gaat het u aan?
En wat gaat het u aan, m'n vriend?
Bedankt.
Geen dank.
Die man komt hier de hele tijd.
Hij is erg vervelend. - Vergeet hem.
Beloof dat je niet meer aan hem zult denken.
Dat beloof ik.
Ik hoor graag dat je me beloftes doet.
Wat doet een mooi meisje als jij in dit afschuwelijke deel van Praag?
Wat doet u hier?
Ik woon hier. Ik ben ingenieur.
Ik kwam hier toevallig.
Ik woon hier vlakbij.
U ben dokter, hè?
Ja.
Kan ik u even spreken? - Ik moet al deze ramen doen.
Maakt u zich daar niet druk om. Kom.
Kom binnen.
Maakt u zich niet druk om het raam.
Ik zeg wel dat al het werk gedaan is.
Een wijntje?
Dank u. Dat zou lekker zijn.
Ga zitten.
Ik heb veel over u gehoord.
Toen ineens, toen ik u zag, zei ik tegen mezelf:
'Wat een toeval.
'Hij is degene die me kan helpen.'
Ik betaal natuurlijk voor het consult.
Mijn rugklachten duren nu al...
een paar maanden...
en ik zou graag uw mening erover willen horen.
Kleedt u zich uit.
Helemaal?
Helemaal.
Het zit... hier.
Wat is er?
Vertel me wat er aan de hand is.
Wat is er aan de hand?
Je bent vergeten om je haar te wassen. - Waar heb je het over, Tereza?
Je haar ruikt naar een... - Wat?
't Geslachtsorgaan van een andere vrouw.
Ik dacht dat je voor mij was teruggekomen.
Dat ben ik ook, Tereza. Wat bedoel je?
Waarom ga je dan nog steeds naar andere vrouwen toe?
Wat moet ik nou tegen je zeggen? - Ik weet het.
Je hebt het me duizend keer uitgelegd.
Duizend keer.
Er is liefde en er is seks.
Seks is vermaak, net als voetbal. Het stelt niets voor.
Kon ik je maar geloven.
Maar hoe bedrijft iemand de liefde zonder verliefd te zijn?
Ik weet het gewoon niet.
Laat mij het proberen.
Nee.
Dan zou je me afwijzen.
Kon ik maar zijn zoals jij:
Ongevoelig...
sterk...
Sterk.
Hallo. - Ik probeerde net...
Kom binnen.
Een simpel optrekje. Als je dat maar niet erg vindt.
Helemaal niet.
Zijn die boeken allemaal van jou? - Ja.
Wat wil je drinken? - Dat maakt niet uit.
Wijn? - Nee, geen wijn.
Koffie? - Oké. Die ga ik even zetten.
Zal ik je jas aannemen? - Ja.
Ga zitten. - Dank je.
Fijn dat je bent gekomen.
Ik wilde niet komen.
Natuurlijk niet.
Er staat iemand achter het gordijn.
Je bent niet wijs. - Doe het gordijn opzij.
Ik zei, je bent niet wijs.
Waarom doe je het gordijn niet opzij, alsjeblieft?
Kijk. Niets.
Hier ook niet.
Ik voel dat je het wilt.
Waar kijk je naar?
Maar wees voorzichtig.
Het was goed opgezet.
Een jonge, provocerende dronkelap.
Toen die andere, degene die je aanviel.
Toen die derde, die je vertrouwen won...
alleen al door jouw kant te kiezen.
De ingenieur?
De zogenaamde ingenieur.
Waarom kijk je zo angstig? Je hoeft niet bang te zijn.
Maar ik heb hem opgezocht...
in z'n appartement...
met m'n hond en een vriendin.
Hij bood ons koffie aan.
Hoe weet je dat het zijn appartement was?
Ze hebben allerlei adressen om te gebruiken.
Nogal een schamel optrekje voor een ingenieur.
Weet je wat ze doen met buitenlandse diplomaten?
Een beeldschoon meisje...
een appartement, een verborgen camera...
Dan chanteren ze de arme man.
En hij doet wat hem wordt opgedragen.
Dat is Wenen in 1961.
Dat ben ik, vlak achter Kennedy en Chroesjtsjow.
Ik sta achteraan. Je ziet me bijna niet.
Weet u zeker dat hij van de politie was?
Ik ben nergens zeker van.
Iedereen kan van de politie zijn.
Misschien is jouw ingenieur wel echt.
Wie weet?
Zij weten dat.
En nu hebben ze hun doel bereikt.
Nu ben je bang.
Ik wil hier niet blijven. Ik wil hier weg.
Ik wil vertrekken.
Vertrekken?
Alweer?
We zijn hier al eens vertrokken.
We zaten in Zwitserland. Toen zijn we vertrokken.
Nu wil je weer vertrekken. Waarom?
Ik begrijp het niet. - Praag is zo akelig geworden.
Nee.
Er is een andere reden.
Vertel me alsjeblieft.
Ik wil vertrekken.
Ze hebben onze paspoorten ingenomen.
We kunnen nergens naartoe.
Nergens.
Misschien toch.
Mefisto is groot geworden. Kijk.
Kijk, Karenin. Mefisto is hier.
Karenin heeft liever Mefisto dan honden.
Ze vindt andere honden dwaas.
Weten jullie waarom ik van Mefisto hou?
Hij is erg pienter, maar tegelijkertijd...
weet hij niets.
Hij weet tenslotte niet dat het leven hier nu onmogelijk is.
Er is niets meer. De kerk is weg.
Je kunt nergens bier drinken.
Lekker.
Als jullie ooit van gedachten veranderen...
zal het vertrek moeilijk vallen.
We vertrekken nooit meer.
Kan ik je helpen?
Kijk eens naar Karenin. Het is niet goed zoals ze rent.
Je hebt gelijk.
Karenin, kom eens.
Laten we eens kijken.
Wat is dat?
Van de dierenarts. De uitslag van het onderzoek.
Wat is de uitslag?
Kanker.
Kijk eens.
Wat ruikt het lekker.
Toe, Karenin. - Kijk, Tereza vindt het ook lekker.
Kijk eens.
Ze glimlacht.
Karenin, het is zo fijn dat je weer eet.
Ik werd gedwongen om van m'n moeder te houden.
Maar niet om van deze hond te houden.
Weet je, Tomas...
Misschien...
Misschien hou ik meer van haar dan van jou.
Niet meer.
Ik bedoel, op een betere manier.
Op haar ben ik niet jaloers.
Ik wil niet dat zij anders is.
Ik verlang van haar niets terug.
We moeten het niet uitstellen.
Als we dat doen, zal ze verschrikkelijk pijn lijden.
Je moet het zelf doen.
Kijk. Ze glimlacht.
Ze glimlacht.
Hou haar maar vast en praat tegen haar.
Niet bang zijn.
Niet bang zijn, Karenin.
Je zult daar geen pijn voelen. Het zal daar prachtig zijn.
Je kunt daar achter koeien aanrennen.
En Mefisto zal er zijn.
Niet bang zijn.
Wat is er gebeurd? - Schouder.
Kom, ga liggen.
Niet zo. Kom op. Omdraaien.
Goed, loslaten.
Hou die arm vast.
Je hebt je schouder ontwricht en ik ga hem terugzetten.
Dat doet pijn.
Ben je er klaar voor?
En nog een keer.
Nog één keer. Kom op.
Gaat het een beetje?
Je vrouw ziet er vandaag verdomd knap uit.
Stomme idioot. Tereza is altijd mooi.
Dat weet ik. Maar vooral vandaag.
Als ik je in die mooie jurk zie...
wil ik met je dansen.
Laten we allemaal gaan dansen.
Natuurlijk, maar waar?
Ik weet waar. We kunnen naar Milos' kroeg gaan.
Dat is 40 kilometer van hier.
Ik rij wel. - Ik drink wel.
En we nemen jou mee en Mefisto, het dansende varken.
En alle vrouwen vallen flauw...
als ze die twee varkens samen zien binnenkomen.
Laten we gaan.
Varkens verboden hier.
Toe nou.
Hij heeft een das om.
Nee. Iedereen die hier binnenkomt, moet een drankje bestellen.
Eentje maar? Hoor je dat, Mefisto?
Wijn voor iedereen en bier voor hem.
Een grote. Doe maar een pils.
Als Mefisto wijn drinkt, gaat hij uit z'n dak.
Er zijn geen meisjes voor mij bij.
Behalve jij, Tereza.
Nee, ik kan niet drinken.
Ik moet niet drinken. Ik rij.
Ach, rijden.
Luister.
Waarom blijven jullie niet hier overnachten, Tereza en jij?
Je brengt de truck morgen terug.
Mooi.
Neem me niet kwalijk.
Hoi, Sam.
Ik heb een expresbrief voor je uit Europa.
Tot ziens, Sabina.
Tot ziens.
Wat is er?
Slecht nieuws?
Vrienden van me zijn verongelukt.
Ze kwamen terug van een overnachting in een...
klein hotel. Ze waren...
daar gaan dansen en ze...
Het regende en...
de remmen van hun truck weigerden.
Ze waren op slag dood.
Ik was...
Ik was hun beste vriendin.
Het spijt me. Verdomd jammer.
Kom vanavond bij ons eten, als je het op kan brengen.
Waar denk je aan?
Ik bedenk me hoe gelukkig ik ben.
DVDRip by cjdijk. www.nlondertitels.com